Pro Memoria – wybrane zagadnienia dotyczące celebracji Triduum Paschalnego

W Wielki Czwartek Komunii Świętej wolno udzielać tylko podczas Mszy Świętej, natomiast w Wielki Piątek tylko podczas Liturgii na cześć Męki Pańskiej. W pozostałych wypadkach można ją zanieść jedynie chorym, którzy nie mogą bezpośrednio uczestniczyć w liturgii. Nakaz ten należy traktować obligatoryjnie. Oznacza to, że członkowie zespołów śpiewaczych (chóru, scholii, organiści), animujących śpiew podczas obrzędów Komunii Świętej mogą przyjąć Eucharystię jedynie w tym momencie. Nie można udzielić Komunii Świętej poza liturgią, nawet bezpośrednio po jej zakończeniu. W Wielką Sobotę Komunii Świętej można udzielić jedynie umierającym jako Wiatyk (Mszał Rzymski wyd. 1970, Msza Wieczerzy Pańskiej, s. 243; Liturgia Męki Pańskiej, s. 250, nr 3; Wielka Sobota, s. 265).
Do adoracji krzyża podczas wielkopiątkowej Liturgii na część Męki Pańskiej należy użyć tylko jednego krucyfiksu. Organista i zespół śpiewaczy winni przygotować odpowiednią liczbę pieśni na czas adoracji. Po uroczystym ukazaniu krzyża i adoracji, a także po Liturgii na cześć Męki Pańskiej ustawia się obok niego cztery świece (por. List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 71).
„Wszystkie obrzędy Wigilii Paschalnej odbywają się w nocy: nie wolno ich rozpocząć, zanim nie zapadnie noc, a należy je zakończyć przed świtem niedzieli". Zasada ta musi być interpretowana ściśle. Przeciwne jej nadużycia i tu i ówdzie praktykowane zwyczaje sprawowania Wigilii Paschalnej o godzinie, w której zwykło się antycypować Mszę niedzielną, zasługują na odrzucenie.” (List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 78).
„Przed rozpoczęciem Wigilii Paschalnej należy zakończyć adorację przy Grobie Pańskim. Kapłan lub diakon, ubrany w komżę i stułę, intonuje krótki śpiew na cześć Najświętszego Sakramentu, następnie wyjmuje Hostię z monstrancji i chowa ją w tabernakulum Grobu Pańskiego. Na figurę Chrystusa leżącego w grobie kładzie się białą zasłonę, a w Grobie Pańskim ustawia się figurę Chrystusa zmartwychwstałego. Po schowaniu Najświętszego Sakramentu wygasza się światła, z wyjątkiem wiecznej lampki albo dwóch świec. Pod koniec Wigilii Paschalnej znowu zapala się światło w Grobie Pańskim, jeśli wznawia się adorację.” (Mszał Rzymski dla diecezji polskich 1986, s. 148, Ceremoniał liturgicznej posługi biskupów dostosowany do zwyczajów diecezji polskich wyd. 2010, s. 80). Wystawiony do adoracji Najśw. Sakrament należy schować przed rozpoczęciem Wigilii Paschalnej, nawet gdyby kaplica Grobu Pańskiego stanowiła oddzielną architektonicznie część kościoła. Adoracja w Grobie Pańskim po Wigilii Paschalnej winna mieć charakter paschalny (nie śpiewa się już pieśni pasyjnych ani pokutnych, monstrancji z Najśw. Sakramentem nie okrywa się welonem, nie odkrywa się figury Chrystusa leżącego w grobie).
„Należy przygotować świecę paschalną, która ze względu na prawdziwość znaku winna być odlana z wosku, corocznie nowa, jedna, zwyczajnej wielkości, nigdy zaś sztuczna. Ma zaś przypominać Chrystusa światłość świata.” (List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 82).
Podczas Mszy Wigilii Paschalnej opuszcza się modlitwę powszechną, jeśli nie uczestniczą w niej nowoochrzczeni. (por. List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 91).
Wierni w Wigilię Paschalną zapalają swoje świece od rozprowadzanego płomienia paschału. (por. List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 83). Warto, aby dla czytelności znaku liturgicznego przed odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych na nowo zapalili je od rozprowadzanego płomienia paschału. W ten sam sposób należy zapalić świece ołtarzowe, przy hymnie Gloria in excelsis Deo.
Wodą pobłogosławioną podczas Mszy Wigilii Paschalnej należy napełnić kropielnice znajdujące się w kościele. (por. List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych (16.01.1988 r.), nr 97).