15 VIII Wniebowzięcie NMP czyli Matki Bożej Zielnej
W połowie XX w. , w dniu 1 XI 1956 r., papież Pius XII ogłosił dogmat o wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, z duszą i ciałem: „Tryumf i zwycięstwo Maryi płyną z Jej zjednoczenia z Chrystusem: Dostojna Matka Boga, niepokalana w swoim poczęciu, nienaruszalnie dziewicza w Boskim macierzyństwie, wielkoduszna towarzyszka Boskiego Zbawiciela (...) osiągnęła najwyższą koronę swoich przywilejów (...) została zachowana wolną od zepsucia grobu (...) z duszą i ciałem została wyniesiona do najwyższej chwały nieba”.(konstytucja apostolska „Najszczodrobliwszy Bóg” z 1 XI 1950r.).
W pobożności wiernych uroczystość Wniebowzięcia NMP złączono ze zwyczajem błogosławienia ziół, ułożonych w bukiety (IX w.). Nawiązywano w ten sposób do ogólnie przyjętego przekonania o ich właściwościach terapeutycznych oraz przynoszenia do Świątyni Jerozolimskiej pierwocin zbiorów. W Kościele wschodnim, w święto Zaśnięcia Maryi po zakończeniu winobrania, przynoszono i błogosławiono grona winnego krzewu jako dziękczynienie za zbiory. W Polsce uroczystość Wniebowzięcia Maryi wypada na zakończenie żniw, dlatego łącznie z bukietami kwiatów i ziół, błogosławiono plony ziemi w snopach lub wieńcach. Zwyczaj był znakiem dziękczynienia za zbiory, a symbolizował Maryję jako najpiękniejszy owoc i kwiat ziemi, leczniczych ziół (stąd Matki Bożej Zielnej) i dojrzałości duchowej Maryi zgadzającej się na przyjęcie Syna Bożego do swego łona. W modlitwie błogosławieństwa Kościół wychwala Boga za zioła służące jako lekarstwo i zboża będące pożywieniem dla człowieka i zwierząt. Modlitwa jest także prośbą o zachowanie ich od wszelkiej szkody jak również o to, aby Maryja, na końcu ludzkiego życia, wstawiała się do Boga przedstawiając Mu człowiecze dobre czyny.
W Polsce dzień 15 sierpnia jest także świętem państwowym związanym z rocznicą „Cudu nad Wisłą" (1920 r.), czyli ocaleniem Ojczyzny i Europy od zalewu bolszewizmu. Zwycięstwo w bitwie pod Warszawą wiązano ze szczególnym wstawiennictwem Matki Bożej. W tym dniu w latach 1923–47 i ponownie od 1992 r. Wojsko Polskie obchodzi swoje święto.
