Dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowania do Wielkanocy (Paschy), łączy się z ceremonią posypania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia były traktowane jako symbol człowieka, ulotności życia, śmierci, osierocenia, żalu, rozpaczy, pokory, oczyszczenia, strachu, wypalone namiętności, zmartwychwstania (zob.  Feniks, Wł. Kopaliński, Słownik symboli). Takie zwyczaje praktykowano w Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów.

W dzisiejsze święto rozważamy misterium Pana Jezusa, którego Maryja i Józef przynoszą do świątyni, aby Go «przedstawić Panu» (Łk 2, 22). W tej ewangelicznej scenie objawia się tajemnica Syna Dziewicy, który przyszedł na świat, aby wiernie wypełnić wolę Ojca (por. Hbr 10, 5-7).

Grecka nazwa dzisiejszego święta "epifania" wskazuje na objawienie się Pana, który jak mówi św. Paweł, objawia się wszystkim narodom, reprezentowanym dzisiaj przez Mędrców. Symbolem objawienia jest światło, które dociera wszędzie i wszystko oświetla.

Każdego roku w Noc Bożego Narodzenia słyszmy to samo orędzie, a jednak nie spowszechniało nam ono i za każdym razem te same słowa mają dla nas szczególne znaczenie. Tak jest i teraz w intymności, w tajemnicy tej nocy, w której rodzi się Zbawiciel, w głębi nas samych budzi się nadzieja, że coś radośniejszego, potężniejszego zaczyna się dziać, coś, co sprawi, że jutrzejszy dzień nie będzie podobny do dzisiejszego. Ale natychmiast odzywa się głos przestrogi, że po świętach wszystko znowu będzie takie,  jak przed świętami. Szarzyzna życia szybko da o sobie znać, pojawią się takie same, jeśli nie większe dramaty.