Święty Jan jako jedyny z ewangelistów, nie opowiada o ustanowieniu Eucharystii w wieczór Ostatniej Wieczerzy. Ale po rozmnożeniu chleba przez Jezusa i nakarmieniu ludzi tym „ziemskim pokarmem”, wkłada w usta Mistrza długą przemowę na temat chleba, który daje życie wieczne (J 6, 51-58). Fragment dzisiaj jest czytany, zawiera pięć słów kluczowych: jeść (8x)... pić (4x)... ciało (5x)... krew (4x)... życie (9x).

Tchnienie Ducha

W dniu Zesłania Ducha Świętego, w święto Pięćdziesiątnicy Żydowskiej, miała miejsce promulgacja nowego prawa nadanego przez Chrystusa. Ten dzień stał się Pięćdziesiątnicą chrześcijan, czyli świętem pierwocin Kościoła. W interpretacji tego wydarzenia, Ojcowie Kościoła nawiązują do starotestamentalnej Pięćdziesiątnicy (czyli zawarcia przymierza z Bogiem i nadania Prawa). Ten fakt był zapowiedzią Pięćdziesiątnicy chrześcijańskiej, czyli Zesłania Ducha Świętego.

Wielki Czwartek, podczas samej liturgii, jak i poza nią, nie koncentruje nas tylko na misterium Eucharystii, lecz także na niezwykłym osamotnieniu i agonii Chrystusa w Ogrójcu, na relacji z Ojcem i pragnieniu podporządkowania się Jego woli. W tym tekście skupiamy się jedynie na Ostatniej Wieczerzy  i umyciu nóg.

Dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowania do Wielkanocy (Paschy), łączy się z ceremonią posypania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia były traktowane jako symbol człowieka, ulotności życia, śmierci, osierocenia, żalu, rozpaczy, pokory, oczyszczenia, strachu, wypalone namiętności, zmartwychwstania (zob.  Feniks, Wł. Kopaliński, Słownik symboli). Takie zwyczaje praktykowano w Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów.