Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wywodzi się z tradycji bizantyjskiej. Pod koniec IV w. obchodzono w Syrii święto Bogurodzicy, czyli Maryi Bożej Rodzicielki. W Jerozolimie zaś (V w.) wiązano koniec Jej ziemskiego życia z „zaśnięciem” i narodzinami dla nieba (Lekcjonarz Jerozolimski z V w.) odchodząc od podkreślanego pierwotnie macierzyństwa. Najstarsze zatem teksty o końcu życia Maryi, obok terminu „wniebowzięcie” używają także termin „zaśnięcie” i „przejście” nawiązując do Paschy Jezusa Chrystusa i dnia narodzin dla nieba męczenników. Rozwój czci Maryi Wniebowziętej nastąpił w IX wieku, dzięki świętym: Germanowi i Andrzejowi z Krety.

Wstańcie. Nie lękajcie się! Wydarzenie z góry Tabor ukazuje ważną prawdę: „doświadczenie Bożej chwały nie jest po to, by zachowywać je dla siebie, ale by schodzić z nim w doliny i dawać je innym ludziom, pogrążonym w mroku i rozpaczy. Piotr wcale nie chciał wracać. Najchętniej zostałby z przemienionym Jezusem i nie zaprzątał sobie głowy pozostawionymi na dole sprawami. Nie o to jednak chodziło Bogu"  (P. Kosiarski).

Święty Jan jako jedyny z ewangelistów, nie opowiada o ustanowieniu Eucharystii w wieczór Ostatniej Wieczerzy. Ale po rozmnożeniu chleba przez Jezusa i nakarmieniu ludzi tym „ziemskim pokarmem”, wkłada w usta Mistrza długą przemowę na temat chleba, który daje życie wieczne (J 6, 51-58). Fragment dzisiaj jest czytany, zawiera pięć słów kluczowych: jeść (8x)... pić (4x)... ciało (5x)... krew (4x)... życie (9x).

Tchnienie Ducha

W dniu Zesłania Ducha Świętego, w święto Pięćdziesiątnicy Żydowskiej, miała miejsce promulgacja nowego prawa nadanego przez Chrystusa. Ten dzień stał się Pięćdziesiątnicą chrześcijan, czyli świętem pierwocin Kościoła. W interpretacji tego wydarzenia, Ojcowie Kościoła nawiązują do starotestamentalnej Pięćdziesiątnicy (czyli zawarcia przymierza z Bogiem i nadania Prawa). Ten fakt był zapowiedzią Pięćdziesiątnicy chrześcijańskiej, czyli Zesłania Ducha Świętego.