Wstańcie. Nie lękajcie się! Wydarzenie z góry Tabor ukazuje ważną prawdę: „doświadczenie Bożej chwały nie jest po to, by zachowywać je dla siebie, ale by schodzić z nim w doliny i dawać je innym ludziom, pogrążonym w mroku i rozpaczy. Piotr wcale nie chciał wracać. Najchętniej zostałby z przemienionym Jezusem i nie zaprzątał sobie głowy pozostawionymi na dole sprawami. Nie o to jednak chodziło Bogu"  (P. Kosiarski).

Święty Jan jako jedyny z ewangelistów, nie opowiada o ustanowieniu Eucharystii w wieczór Ostatniej Wieczerzy. Ale po rozmnożeniu chleba przez Jezusa i nakarmieniu ludzi tym „ziemskim pokarmem”, wkłada w usta Mistrza długą przemowę na temat chleba, który daje życie wieczne (J 6, 51-58). Fragment dzisiaj jest czytany, zawiera pięć słów kluczowych: jeść (8x)... pić (4x)... ciało (5x)... krew (4x)... życie (9x).

Tchnienie Ducha

W dniu Zesłania Ducha Świętego, w święto Pięćdziesiątnicy Żydowskiej, miała miejsce promulgacja nowego prawa nadanego przez Chrystusa. Ten dzień stał się Pięćdziesiątnicą chrześcijan, czyli świętem pierwocin Kościoła. W interpretacji tego wydarzenia, Ojcowie Kościoła nawiązują do starotestamentalnej Pięćdziesiątnicy (czyli zawarcia przymierza z Bogiem i nadania Prawa). Ten fakt był zapowiedzią Pięćdziesiątnicy chrześcijańskiej, czyli Zesłania Ducha Świętego.

Wielki Czwartek, podczas samej liturgii, jak i poza nią, nie koncentruje nas tylko na misterium Eucharystii, lecz także na niezwykłym osamotnieniu i agonii Chrystusa w Ogrójcu, na relacji z Ojcem i pragnieniu podporządkowania się Jego woli. W tym tekście skupiamy się jedynie na Ostatniej Wieczerzy  i umyciu nóg.