HOMILIA WIELKI CZWARTEK MSZA KRZYŻMA 2021r.

[czytania własne, msza krzyżma]

„Przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać”. 

Ekscelencje, drodzy Księża Biskupi: Romanie i Mirosławie;

Czcigodni bracia kapłani; Drodzy klerycy; Drogie siostry zakonne; Kochani uczestnicy tej świętej liturgii zebrani w światyni katedralnej oraz przy radioodbiornikach!  

Jako kapłani wracamy dzisiaj wraz z naszym szykującym się na Paschę Panem do „nazaretów” naszego kapłaństwa. Wspominamy z wdzięcznością dom rodzinny, seminarium, katedrę w dniu święceń... Wspominamy poczet kapłanów, w który przez nie weszliśmy. W minionym roku zmarło aż ponad dwudziestu naszych współbraci, tak wielu jak chyba nigdy od wojny i jak nigdy wcześniej zapełni się ich nazwiskami przyszłoroczna rubrycela. Byli wśród nich tacy, którzy zarazili się coronawirusem, byli też zmarli na inne choroby. Byli cisi „święci z duszpasterskiego sąsiedztwa” i byli księża otwarci jak nikt inny na dialog ze światem. Byli uharowani budowniczy kościołów i był kapelan szpitalny. Byli kapłani „liniowi” i byli zasłużeni kapłani emeryci. Dobrzy, często wyśmienici księża zwinęli już swoją księgę życia. Ale wciąż pamiętamy ich twarze, jakby patrzyli nam w oczy, jakby zostawiali testament:       „Niech nie wyblaknie ideał kapłaństwa, którego tutaj, na kolanach naszych matek, w tym seminarium, pośród tego ludu uczyliśmy się. Księdza pobożnego, poważnego w sprawowaniu Bożych tajemnic według rubryk Kościoła, księdza dbającego o mir wśród parafian, księdza dobrego gospodarza, księdza solidnego spowiednika, gdy trzeba upominającego, ale przede wszystkim szczodrze rozdzielającego łaski Bożego Miłosierdzia”. Niech nie wyblaknie…

Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście".

Ważne jest to Jezusowe „dziś”, wypowiadane przez Pana w Nazarecie i w tylu innych miejscach. Ewangelia uczy nas odpowiedzialności za „dziś”, tu i teraz… „Uważajcie, bracia – przestrzega z kolei List do Hebrajczyków -  aby nie było w kimś z was przewrotnego serca niewiary […], lecz zachęcajcie się wzajemnie każdego dnia, póki trwa to, co <dziś> się zwie”. Bo nasze „dziś”, to ta parafia, a nie jakaś inna, wymarzona „dobra parafia”. Nasze „dziś”, to ta młodzież, choćby wykrzyczała nam w twarz swoje „Aborcja jest o’key”. Nasze „dziś”, to ten czas – czas pandemii. Jak wymownie brzmią w ten kolejny „pandemiczny” Wielki Czwartek słowa średniowiecznej pieśni, zapisanej już w naszym dwunasto-, trzynastowiecznym „Pontyfikale Płockim” O, Redemptor,  sume carmen:

 

Przyjmij pieśń, Odkupicielu,
którą chcemy Ciebie chwalić.

 

Racz poświęcić sam, o Królu,
Co ojczyzną władasz wieczną,
Olej ten, ożywczy symbol,
Wbrew szatańskim uroszczeniom –

 

By odnowić wszystkich ludzi
Przez to krzyżmem namaszczenie,
By zraniona godność ludzka
Była wreszcie uleczona.

 

Bracia, nasze „dziś”, to czas ludzi poranionych, poranionych także w ich ludzkiej godności. Pomagajmy im leczyć zranienia. Oto przykład. Jak to dobrze, że wielu z Was dba o to, by nasze kościoły były – szczególnie w tych dniach – otwarte. Mówcie, proszę, piszcie na stronach parafialnych:         „Nie możesz, boisz się przyjść w święto do kościoła ze względu na znane ograniczenia, ale przyjdź na kwadrans do cichej świątyni w tygodniu: wracając z pracy, jadąc do sędziwej matki, załatwiając sprawę w urzędzie… Wejdź, uklęknij przed Chrystusem w Najświętszym Sakramencie, porozmawiaj z Nim, przypomnij sobie ważne zdanie z Ewangelii, pomedytuj, powtórz: <Jezu, ufam Tobie>, <Boże, bądź litościw mnie grzesznemu>, <Duchu Święty – natchnij mnie. Miłości Boża – pochłoń mnie>”. Może będzie to stawać się przyzwyczajeniem, może stanie się owocem tych trudnych, wymagających dni…        

„Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; bym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana".

 

Nieść dobrą nowinę… Głosić wolność… Ocierać łzy, by człowiek przejrzał… Odsyłać wolnymi… O ewangelizację w tych słowach chodzi – Bracia - o ewangelizację. We wtorek wielkanocny będziemy podczas Eucharystii rozważać perykopę o spotkaniu Marii Magdaleny ze Zmartwychwstałym. Maria doznała miłosierdzia ze strony Jezusa, a teraz płacze w ogrodzie, w którym był grób. Zmartwychwstały przychodzi do niej i zadaje pytanie: „Niewiasto, czemu płaczesz”. I dodaje: „Kogo szukasz?” „Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, mówi: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę»”. Ale Jezus nie jest ogrodnikiem, lecz Dobrym Pasterzem, który zna swoje owce po imieniu. Mówi więc: „Miriam! Mario!” Na to Maria wykrzyknie: „Rabbuni! Mistrzu!”, być może rzucając się do stóp odnalezionego na nowo Nauczyciela. Odnalazła, rozpoznała, ale tamtego ziemskiego Jezusa, a nie Tego, wobec którego Tomasz wyzna: „Pan mój i Bóg mój”. Maria słyszy więc: „Me mou haptou!Nie chciej mnie dotykać, nie szukaj mnie już tu w ziemskiej, zmysłowej rzeczywistości!” W Twoich oczach wciąż jestem Mistrzem, Rabbim, Nauczycielem, wciąż jeszcze nie wstąpiłem do Ojca... Jest inaczej! Idź i powiedz dawnym uczniom, a teraz braciom: <Wstępuję do Ojca mojego i Ojca waszego oraz do Boga mojego i Boga waszego>. Ten, który wyszedł od Ojca, dopełnił wszystkiego... Ojciec mój jest także ich Ojcem. Maria biegnie więc do uczniów. Nie mówi już: „Widziałam naszego Nauczyciela!”, lecz: „Eoraka ton Kyrion! Widziałam Pana!” Staje się „Apostołką Apostołów” – naucza ich, że dzieło zbawienia dokonało się, a Jezus Chrystus jest teraz obecny jako Pan i Zbawiciel. 

- Ewangelizować – Bracia – to, jak widać na tym przykładzie - na pierwszym miejscu przekazywać Boskie miłosierdzie, dzielić się nim. „Bądźcie wspaniałomyślni w przebaczaniu! – prosił nas w zeszłoroczny Wielki Czwartek Ojciec święty Franciszek. Przebaczajcie! Miejcie wielkie serce szczodrości w przebaczaniu. To jest miara, jaką będziemy mierzeni. Tak jak przebaczyłeś, tak będzie ci wybaczone: tą samą miarą. A jeśli w tym momencie nie możesz udzielić sakramentalnego przebaczenia, to przynajmniej daj pocieszenie bratu, i zostaw drzwi otwarte, aby ta osoba mogła wrócić”.  

- Ewangelizować, to także zainteresować się, czego zagubiony człowiek pragnie, szuka. Czemu płacze, jak Maria w ogrodzie? Czy nas to boli, że ktoś z naszych parafian płacze? Czy znajdujemy dobre, proste, braterskie słowo pocieszenia w ludzkim niezczęściu, na pogrzebie?

- Ewangelizowć, to niekonicznie mówić do każdego w parafii „ty”. Ale znać, wiedzieć... Nie dla kontrolowania czy strofowania, ale by leczyć „zranioną ludzką godność”.

- Ewangelizować, wreszcie, to posyłać... Biskupi polscy w tegorocznym Liście na Wielki Czwartek skierowanym do kapłanów zauważają – napisaliśmy, że niepodważalne jest znaczenie sprawowanej przez nas Eucharystii „w procesie budzenia i podtrzymywania powołań. Wielu młodych ludzi odnalazło swe powołanie właśnie w doświadczeniu liturgicznym. Wystarczy dziś wspomnieć rzeszę prezbiterów, których pragnienie kapłaństwa zrodziło się w Ruchu Światło-Życie i w dziele Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. To poprzez nieustanną dbałość o liturgię, o jej piękno i szlachetność wielu z nas wchodziło na drogę kapłańskiego życia. […. Także doświadczenia ostatnich lat pokazują, że młodzi potrzebują głębi życia duchowego i formacji zakorzenionej w liturgii. Ta wrażliwość musi być przez nas zauważona i rozwijana. Trzeba na nowo odkryć wagę duszpasterstwa służby liturgicznej, które jest miejscem odkrywania piękna życia z Chrystusem, jak również miejscem dojrzewania do odkrywania i realizacji powołania. Wielu młodych ludzi odczytuje Boże zaproszenie do życia w Kościele właśnie w liturgii”.

Bracia, nie będzie odpowiedzi na wołanie Jezusa: „Pójdź za mną!”, jeśli nie zaczniemy na nowo od tych kilku prostych spraw.

Zacznijmy, proszę!!

Amen.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Dekretu ogólnego w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim wydanym przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 13 marca 2018 r. (dalej: Dekret) informuję, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Płocka z siedzibą przy ul. Tumskiej 3 w Płocku, reprezentowana przez Biskupa Diecezjalnego Piotra Liberę;
  2. Inspektorem ochrony danych w Diecezji Płockiej jest ks. Dariusz Rogowski, tel. 24 262 26 40, e-mail: inspektor@diecezjaplocka.pl;
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu zapewnienia bezpieczeństwa usług, celu informacyjnym oraz pomiarów statystycznych;
  4. Przetwarzanie danych jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem;
  5. Odbiorcą Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Płocka oraz Redaktor Strony.
  6. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do publicznej kościelnej osoby prawnej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  7. Pani/Pana dane osobowe z uwagi na nasz uzasadniony interes będziemy przetwarzać do czasu ewentualnego zgłoszenia przez Pana/Panią skutecznego sprzeciwu;
  8. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania zgodnie z Dekretem;
  9. Ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do Kościelnego Inspektora Ochrony Danych (adres: Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa, e-mail: kiod@episkopat.pl), gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy Dekretu;
  10. Przetwarzanie odbywa się w sposób zautomatyzowany, ale dane nie będą profilowane.

 


Opuść stronę