Tchnienie Ducha
W dniu Zesłania Ducha Świętego, w święto Pięćdziesiątnicy Żydowskiej, miała miejsce promulgacja nowego prawa nadanego przez Chrystusa. Ten dzień stał się Pięćdziesiątnicą chrześcijan, czyli świętem pierwocin Kościoła. W interpretacji tego wydarzenia, Ojcowie Kościoła nawiązują do starotestamentalnej Pięćdziesiątnicy (czyli zawarcia przymierza z Bogiem i nadania Prawa). Ten fakt był zapowiedzią Pięćdziesiątnicy chrześcijańskiej, czyli Zesłania Ducha Świętego.
Wielki Czwartek, podczas samej liturgii, jak i poza nią, nie koncentruje nas tylko na misterium Eucharystii, lecz także na niezwykłym osamotnieniu i agonii Chrystusa w Ogrójcu, na relacji z Ojcem i pragnieniu podporządkowania się Jego woli. W tym tekście skupiamy się jedynie na Ostatniej Wieczerzy i umyciu nóg.
Dzień rozpoczynający okres Wielkiego Postu, czyli przygotowania do Wielkanocy (Paschy), łączy się z ceremonią posypania głów popiołem. W wielu religiach popiół i ziemia były traktowane jako symbol człowieka, ulotności życia, śmierci, osierocenia, żalu, rozpaczy, pokory, oczyszczenia, strachu, wypalone namiętności, zmartwychwstania (zob. Feniks, Wł. Kopaliński, Słownik symboli). Takie zwyczaje praktykowano w Grecji, Egipcie, Arabii i u Żydów.
W dzisiejsze święto rozważamy misterium Pana Jezusa, którego Maryja i Józef przynoszą do świątyni, aby Go «przedstawić Panu» (Łk 2, 22). W tej ewangelicznej scenie objawia się tajemnica Syna Dziewicy, który przyszedł na świat, aby wiernie wypełnić wolę Ojca (por. Hbr 10, 5-7).
Grecka nazwa dzisiejszego święta "epifania" wskazuje na objawienie się Pana, który jak mówi św. Paweł, objawia się wszystkim narodom, reprezentowanym dzisiaj przez Mędrców. Symbolem objawienia jest światło, które dociera wszędzie i wszystko oświetla.
Każdego roku w Noc Bożego Narodzenia słyszmy to samo orędzie, a jednak nie spowszechniało nam ono i za każdym razem te same słowa mają dla nas szczególne znaczenie. Tak jest i teraz w intymności, w tajemnicy tej nocy, w której rodzi się Zbawiciel, w głębi nas samych budzi się nadzieja, że coś radośniejszego, potężniejszego zaczyna się dziać, coś, co sprawi, że jutrzejszy dzień nie będzie podobny do dzisiejszego. Ale natychmiast odzywa się głos przestrogi, że po świętach wszystko znowu będzie takie, jak przed świętami. Szarzyzna życia szybko da o sobie znać, pojawią się takie same, jeśli nie większe dramaty.
Dziś zaczyna się nowy rok kościelny. Czytania mszalne, poczynając od proroka Izajasza, poprzez wskazówki Pawła o czuwaniu aż do słów Ewangelii, niosą pewność wiary że Pan ponownie przyjdzie nam z pomocą, w dniach coraz straszniejszych katastrof na ziemi i w kosmosie. Są one opisane językiem apokalipsy, który pojawił się w Izraelu w II wieku przed Chrystusem. „Gdy zobaczycie to wszystko wiedzcie, że (Pan) jest już blisko, we drzwiach” (Mt 24,32) Potrzeba zatem czujności w oczekiwaniu na Pana. Taka postawa jest aktualna dla każdego pokolenia wierzących, bo tylko Bóg Ojciec wie kiedy nastąpi dzień ponownego przyjścia Syna Bożego na świat.
Kapituła Kolegiacka św. Michała w Płocku dziewiąty raz uhonorowała Nagrodą „Świadek wiary” kolejnego płocczanina. Nagroda św. Michała Archanioła „Świadek wiary” przyznawana jest za doniosłą działalność katolików, zwłaszcza młodych, na rzecz szerzenia Królestwa Bożego w świecie. Wyróżnienie to może dotyczyć całokształtu aktywności lub poszczególnych osiągnięć o wyjątkowo istotnym znaczeniu dla rozwoju kultury chrześcijańskiej. Podstawowym kryterium oceny działalności lub osiągnięć kandydatów do Nagrody są korzyści duchowe i dobro wspólne, uzyskane przez Kościół. W tym roku „Świadkiem Wiary” został Adam Modliborski – społecznik, wiceprezes Fundacji „Cokolwiek uczyniliście”.
Każdego roku, gdy zbliża się listopad, wchodzimy w tę samą scenerię pogodową: coraz krótsze dni, spadające liście z drzew, słota, szarzyzna dnia. Myślimy o zbliżającej się zimie, odwiedzamy groby zmarłych kontynuując ponad tysiącletnią tradycję.
Czasami, gdy słyszę słowa ks. Jana Twardowskiego o tym, że należy „śpieszyć się kochać ludzi bo tak szybko odchodzą” to zachęta ta, tyle razy przywoływana, wydaje się nie nieść za sobą już niemalże żadnej treści. Żadną miarą nie stało się tak po śmierci wyjątkowej osoby, społeczniczki zaangażowanej w różne ruchy i stowarzyszenia katolickie, żony i matki, a nade wszystko wyrazistego świadka wiary w codziennym i konkretnym zaangażowaniu dla człowieka i Kościoła, szczególnie parafialnego, ale też diecezjalnego.
Modlitwa różańcowa, którą wierni Kościoła katolickiego modlą się szczególnie w miesiącu październiku, przybrała dzisiejszą formę w XVI wieku. W początku naszego stulecia papież Jan Paweł II dodał jeszcze 5 Tajemnic Światła, dzięki czemu różaniec stał się modlitwą, w której wraz z Maryją, rozważamy w pełniejszym wymiarze zbawcze dzieło Chrystusa.
Chwalebny Krzyż Chrystusa.
Krzyż zawsze wzbudzał kontrowersje: Grecy widzieli w nim podłe barbarzyństwo, Rzymianie - haniebną śmierć niewolnika, wierzący Żyd widział w krzyżu znak przekleństwa od Boga. Chrześcijanie czczą krzyż jako znak odkupieńczej miłości Boga, gdyż śmierć Chrystusa była przede wszystkim oddaniem życia z miłości do Ojca i do każdego człowieka.
Według apokryfów, Maryja przyszła na świat jako córka starszych już małżonków Joachima i Anny, mieszkających w Jerozolimie, w pobliżu świątyni. Tam też już w IV w. obchodzono święto Jej narodzin. Pielgrzymi przybywający w V wieku do świętego miasta nawiedzali kościół Najświętszej Maryi Panny wzniesiony „w miejscu Jej narodzenia".
Obchodzono jest w Kościele Wschodnim i Zachodnim już w V wieku. Wniebowzięcie jako prawdę wiary (dogmat) ogłosił Pius XII, 1 listopada 1950 roku: „powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”.
Uczestnikom dzisiejszej uroczystości, Ewangelia przypomina wydarzenie spod Cezarei Filipowej. Na pytanie skierowane do uczniów: „A wy za kogo Mnie uważacie?”, Szymon Piotr odpowiedział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego”. Jezus odpowiedział mu: „Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony... Otóż i Ja tobie powiadam: „Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój”.
