220 młodych z naszej diecezji wraz ze swoimi duszpasterzami bierze udział w Jubileuszu Młodych w Rzymie. Towarzyszy im także bp Szymon Stułkowski, który podzielił się refleksją o znaczeniu tego spotkania i jego owocach dla młodego Kościoła.
Ilona Krawczyk-Krajczyńska: Co taki wyjazd daje młodym ludziom poza pięknymi wspomnieniami i niezwykłymi przeżyciami?
bp Szymon Stułkowski: To jest przede wszystkim spotkanie młodego Kościoła – młodych ludzi z całego świata, z różnych kultur, kontynentów, tradycji. To także spotkanie z głową Kościoła, z Piotrem naszych czasów. To doświadczenie rozbudza w młodych ogromny entuzjazm i daje im poczucie, że nie są samotnymi jednostkami w wielkim tłumie. Widzą, że jest ich naprawdę wielu.
Teraz w Rzymie, według organizatorów, jest nawet milion młodych z całego świata. Nasza grupa przyjechała wcześniej na dni w diecezji niedaleko Asyżu, a teraz uczestniczy w wydarzeniach centralnych. Myślę, że to jest inwestowanie w młody Kościół – w jego przyszłość i żywą wiarę młodych.
Ilona KK: Dlaczego takie międzynarodowe spotkania są dla młodych tak ważne?
bp Szymon Stułkowski: Wszyscy walczą o młodych – świat, różne ideologie, media. A tu pokazujemy, że Chrystus także chce zawalczyć o młodych ludzi. Kiedy spotykają się z papieżem, modlą się razem, poznają swoich rówieśników z innych krajów, rodzą się między nimi przyjaźnie, które często trwają wiele lat. Zapraszają się nawzajem do swoich krajów, dzielą się doświadczeniem wiary. Takie spotkania uczą akceptacji i otwartości na innych. Wszyscy odkrywamy wspólny fundament – przynależność do Chrystusa. To, co nas łączy, jest o wiele ważniejsze niż to, co nas dzieli.
Ilona KK: Jak młodzi są przyjmowani?
bp Szymon Stułkowski: Sposób, w jaki młodzi są goszczeni, to niezwykła lekcja otwartości i gościnności. I tej gościnności uczymy się od samego Boga. To On pierwszy podzielił się z nami życiem, dał nam zbawienie i dzieli się z nami niebem
Ilona KK: jak wydarzenia z Rzymu wpisują się w przesłanie Roku Nadziei?
bp Szymon Stułkowski: Ci młodzi to przyszłość Kościoła, ale także jego teraźniejszość. Spotykając się razem, odkrywają, że w Chrystusie mają prawdziwą nadzieję. I to właśnie ta nadzieja jest skarbem, którym mogą dzielić się po powrocie do swoich parafii, wspólnot i rodzin.